قصه خواستن که شد٬هم صحبت باش

باد جدایی که وزیدن گرفت٬رنگ غربت باش

یار بیمار شد به عشق تو شکل شربت باش

چشم هیچ عاشقی گرم وپر ازآب نبود

خبر از مستی وآوازنبود

شاهدی بهر من وراز نبود

نه عزیزی نگران دست به دعا

نه دلی تشنه بدیدارخدا

میرم آنجا که خداست نه گل روی شما

میروم به دشت عشق واحساس عجیب

شایدم شهر اساطیر غریب

میرم آن شهر که نه آدم داشته نه حوا

میروم تا طپش قلب گل ونبض گیاه

میروم شهر به شهر تا برسم شهر خدا

برسم شهر کلاغی که رسید خانه به منوال شما

هر خلافی را بخواهیم جا دهیم درطرح شرع

هم خدا رابنده ایم٬ هم پیروییم ابلیس وجهل

هم بدنیا عاشقیم هم درعذابیم ما زشرع

عاشقم بر شیوه طنازی وگرمای یار

عاشقم من عاشق مهر ووفا

عاشقم من عاشق لطف وصفا 

 ..

خسته زافسوس ودریغ خسته ازین دقایقم

نه شوق سر سپردنست نه آرزوی مردنست

به برزخم چنان دچار که گویی محشر منست

ازبرای دفن کینه٬شایدم رشک پلید

کینه هایت را بخاکی کن نهان

تا برویاند بجایش گل بقانون سعید

یا رب که نیفتد به کسی کار کسی

تا توانی سایه دیوار خود را بیش کن

تا نگردی سایه جوی ٬پای دیوارکسی

رفت به دیار بیدلان تنم دوباره بیوه شد

عقل پر از زرق وریا خواست که همسفر شود

صاعقه ای بدو زد وعقل هم تنیده شد

هر چه من کردم تقلا بی ثمر بود در بقا

شاهدم چشمان مست ونرگس آن دلبرست

ورنه من عمری حذر کردم زعشق وهر چه هست

حالم اکنون هم به است هم مدتیست اندرتبم

گه برقص آید دلم گه پر از اختر شود رنگ شبم