هر شب هوای رابطه از شب پیش تیره تره

باید با دنیا کاری کرد بیشتر از اینا نشه بد

بپای عشق  وعاشقی مرهم دلدادگی زد!!!

لبنان یه نفر!!

درهیاهوی نفس همنفسی نیست که نیست

خب چنین دلشادم

به جهنم که به تختم بجز از شخص خودم غیری نیست

بس کن پدر

طعنه دگر هیچ مزن!!!

در حبس که شد زدبجنون

خواسته اش پیدا بود

دو سه خط آزادی

تا هوا را بدمد٬ فارغ از مرزو حدود

وبه آن باز دهدجوهر امکان و وجود

اما هزار بار افسوس ودریغ

چون مرد نفهمید ونخواهد فهمید

پدرش عرصه چنان تنگ نمود

که فقط در سخنش قصه شب بودوعذاب

((گوش کن!

وزش ظلمت را میشنوی؟))

لذتی هم که زعشق برد

طلاق بود طلاق

نه پسر مهر به او داد نه پدر

و فقط قصه غم بود مدام سوز جگر

((این جا ستاره ها همه خاموشند

این جا فرشته ها همه گریانند

این جا شکوفه های گل مریم

بی قدر تر از خار بیابانند))

تنها گنهش فقط بودهمین

او زن بود

((آن داغ ننگ خورده که میخندید

برطعنه های بی هده٬من بودم

گفتم که بانگ نقش خود باشم

اما دریغ ودرد که زن بودم))

گفتند وگفت وخواهند گفت

اما چه جاحت به دریغ

چون مرد نفهمید ونخواهد فهمید

زن هم که ندارد بمرد راه امید

ای کاش بدل درک مقدر باشد

وز غایت این رابطه٬ نوری به فضا

تا خوب به دل دیکته کنیم

این جمله زیبای فروغ

((پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردنیست))

واقعا اگه بغض نشکنه سخته...

چندخط شعر سلیس

ودوبوسه از آواز قناری وتن سرد قفس

این است اوج حاجت و خواهش من!

...

   (  وجمله ای ازکسی که هیچگاه قدرش ندانست روز گار)

     چه باشم چه نباشم

     این آفتاب طلوع خواهد کرد

     تلخ وشیرینش نوش جان با معرفتهای این روزگار

                                                         (استاد بیان احساس: حسین پناهی)

                                                    مبارک بادت این روز مادر

خوش بحال مجردا وبد به حال متاهلا..

طفلیا چند تا کادو باید بخرن خدا میدونه.

                           خون دوهزار توبه در گردن ماست

گر من نکنم گناه٬رحمت که کند         

                          آرایش رحمت از گنه کردن ماست

ما با می ومستی سر تقوی داریم       

                           دنیا طلبیم ومیل عقبی داریم

کی دینی ودین هر دو بهم جمع شوند          

                           این است که ما نه دین نه دنیا داریم

                                                             (ابو سعید)

بخت آنم کو که خواب آلوده برخیزی شبی

ناله ام بشناسی وگوش بفریادم کنی

                                           (....)

برخیز وبرو که عشق سرابی رنگست

اندیشه مکن نسخه نوشتن٬عشق را

کین درد طبیبش هم  به چنگست

 ایکاش آینه بجای برون درون آدمها رانشان میداد.....

مسلمانها خیلی آسان دل به هرزیبا رویی که به آنان لبخند میزند 

یا با نگاهی پر وعده به ایشان مینگرند میسپارند

 اما دراین میان ازرنج وتلخی فراری هستند وگاه تنها آهی

 ساده کافیست که آنان از دلداده خود جدا شده

وبسوی زیبایی دیگر بروند!!

                                             (نویسندش یادم نیست)

 اری:

      باشی وزندگی کنی که

     دوست داشتن برتر از عشق است

 و من هرگز خود را تا سطح بلندترین عشقهای بلند پایین نخواهم اورد .  "دکتر علی شریعتی" 

از کجا آمد بفکرت این خیال خام وچندش آور دلبستگی

خود نمیدانم چرا؟

من کجا بر عشق ظاهر نقطه ای آراسته ام

کین چنین فکری رسد از حرف من بر ذهن کس

من ز عشق خویی بیابم دلربا

خود کلاهم بر هواست

غیر ازین هم هرگزم آزی نباشد بر سر هفت خوان عشق

اینم ار عاید نشد من دلخوشم بر بیکسی

شک ندارم بینشش درمنحنیست

من خدا را دیده ام بارهای بار

بی تمنا در برش غلطیده ام همسان یار

او ندارد بر حضورش منتی

تا که گویم یا خدا حاضر شود بارحمتی

دست نازش برسرم هردم کشد از روی ناز

بوسه بر پیشانی ام بی حد زند وقت نیاز

من شراب هم با خدا نوشیده ام!

در سحر از جام او٬ من جرعه ها دزدیده ام

او خودش داند که من دیوانه ام در وصل او

از همین مستم کند تا من رسم در اصل او

او خودش رسوای عشقست خوب داند درد فراق

نیم نگاهی هم کنیم او دل دهد با اشتیاق

بعد ازین آیید رویم عشقبازی با خدا

بوسه بر ذاتش زنیم بر او شویم ما مبتلا

اما به صحرا میزنم!

میروم همسان مجنون تارک دنیا شوم

تا که نامحرم نبیند عشق لیلی دردلم

میبرم افسانه عشقم به کوه

میروم بیستون عشق از نو کنم

میروم رستم صفت با رخش عشق

تا کشم سهراب آمال در دلم

میروم تا قصه اش افزون شود شهرزاد شهر

میکنم دل از هوس تا پای جان

هرچه در دنیا فکندم رخت دل دیگر بس است

میروم چون حر به دنیای دگر

سئوال بهانه گیر تر که اگر عشق آتشیست که بر دل کشیده میشود پس چرا فراق

توان مهار این آتش را که گاه پنهانست در زیر تل خاکستر دل ندارد؟؟؟

بیجان شود هر آتشی به آب                       

الا شعله عشق که سوزاند دل اندر نقاب

سیل اشک فرا گیر شد دامن مرا                      

 وه که اثر نداشت و دل چنانست کباب

چنان آتش زد به دل عشقت                             

که سالها گذشت و هنوزم در تب وتاب

آتش عشقی که غبار فراق خاموش نکرد            

چه سان فروکش توان کرد به آب

گر حاصل من اینست زعشق                         

شکوه ای نیست بجان اهل ثواب

پاسخ چو نیست  سئوال مرا                            

جدال بیهوده باشد با اهل کتاب