ای مسلمانان مبارک روز میلاد نبی(ص)

آسمانا فخر کن وقت الهام آمده

بر رسول نور ورحمت از خدا وحی آمده

اختتام  مرتبت شد دین اسلام شد پدید

بعثتست در هردو عالم ای مسلمانان نوید

نه بدل ذره امیدی بهر این حال پریشان

آنچنان خسته وافسرده وغمگینم وسرد

که زهی خیال خام است فکر بهبودی این جان

از همه نامردمی ها

آه ازین سردی آه

التهاب چهره ها

آه ازرویش هر روزی پژمرده های آرزو

دلخوشیهای دروغی خواستنیهای کبود وبی وضو

تمام بهترین من ریخته بپای تو پدر

کوه غرور قصه ها٬شکستنی بی صدا

من بفدای تو شوم٬ مظهر ایثار و وفا

سایه ای بر زندگیم ٬بر همه دلخستگی ام

مباد لحظه ای جدا سایه ات زندگی ام

به شهر عاشقی خوش خانه باشیم

بیا تا دلخوشی را سایه باشیم

همه عمرمست ازین خمخانه باشیم

آیینه را چرا نظر به دشمنی وکین کنم

مرثیه گویی دلم زرسم دلدادگی است

وگرنه ساز دل٬ زنگ غمش کوک چرا

 ناله زتقدیر که چه٬قضا خودم رقم زدم

به اختیار خریدم این درد وبلا بجان خویش

امان ز سوز عاشقی که جان ودل گشت تباه

زرسم وراه  دلبرم روانه ام شهر فنا

که تنم ساز به ولگردی دل کوک نمود

غرق تنهایی خویش٬ قدمم گرم گذر

ناگهان برق نگاهی به  دلم لرز نشاند

همه راههای فرار ختم به بن بست دوخواهش شد ومن طالب وصل

آن نگاه خیره بمن بود که دلم رفت زدست

آسمان غرق به مهمانی بذل است امشب

هرچه خواهیم بگیریم٬ که وقت است امشب

فکر بیخود نکنیم صرف که اسراف حرام

تا توانیم زیادت طلبیم که حلال است امشب

هر کسی کاسه خواهش بدست بهر خدا

خالقا لطف نما  چکه ای حاجت بنما

منم همسان عزیزان بکنم حاجتکی

خالقا عاقبت این خلق همه خیر نما

یا رب!

خواهمت گفتن ازغم سوزوگداز

تا که دردم را شوی تو چاره ساز

اما چکنم حال چو دل شرمگین است

از حرامهای حلال کرده از روی نیاز

وز جنبش احساس خبر نیداشتم

ای کاش درین مذهب پردرد که عشق نامندش

کافر بدم ٬به دل خدا نیداشتم

تا به کی صبر باید ٬تحمل تا به کی؟

یوسف از چاه برون شد پس زلیخایی به کی؟

شمع دل در حسرتت افسانه پروانه شد

بهر وصل ٬دستم به بالا تا به کی؟

 در هجر تو حالم شده از اصل خراب

غافلان پند دهند نمیه گمگشته بیاب

تو اگر نیمه گمگشته نئی پس تو چئی

که نه از نیم ٬تمامم به عذاب

گر بداری دست ز بازی راه دل بازست هنوز

دردلم گرمست حضورت ٬همچو آفتاب تموز

چهره در آیینه وا کن٬رنگ رخسار ببین

جغد پیری در رهست گرچه برناییم هنوز