ناف ما را٬ که از حسرت وغم ببریدند

از چه رو در دل شب نور چراغی آویخت؟

چشم ما را که بجز زینت تاریکی نیست

گل بیچاره چرا بر تن این خاک نشاند؟

دل ما را که از احساس خبر نیست که نیست